De geschiedenis van de sleephopperzuiger Antwerpen III tijdens de Tweede Wereldoorlog illustreert hoe maritieme technische uitrusting uitgroeide tot een strategische troef in een snel veranderende wereld. Nadat het schip zijn rol bij de aanleg van Pointe-Noire in maart 1940 had voltooid, kon het door de escalatie van de oorlog niet naar Europa terugkeren. In plaats daarvan bleef het in Centraal-Afrika, waar het werd onderhouden en later opnieuw werd ingezet voor nieuwe opdrachten.

Na de voltooiing van de werken in Pointe-Noire werd de baggeraar naar Boma (Congo) gebracht voor onderhoud. Gezien de onzekerheid rond transport tijdens de oorlog en de risico’s van een terugkeer naar Europa, bleef het schip meerdere jaren in de regio. Het kende zelfs periodes van inactiviteit voordat het opnieuw in dienst werd genomen. Het operationeel houden van dergelijke uitrusting in een afgelegen omgeving vereiste technische expertise en een zorgvuldige planning, zeker in een context waarin reserveonderdelen en gespecialiseerd personeel moeilijk te verkrijgen waren.

Tussen augustus 1942 en maart 1944 werd de Antwerpen III gevorderd voor baggerwerken op de Wouri-rivier in Douala, Kameroen. Deze werken waren essentieel voor het behoud van de vaargeulen en het verzekeren van de toegang tot de haven, die tijdens de oorlog steeds belangrijker werd voor de regionale logistiek. De herinzet van het schip toont aan hoe baggercapaciteit op een flexibele manier werd ingezet om in te spelen op veranderende behoeften in verschillende regio’s.

Gedurende deze periode moesten de bemanningen werken onder uitdagende omstandigheden. Onderhoudswerken werden lokaal uitgevoerd met beperkte middelen, terwijl het personeel te maken kreeg met langdurige opdrachten ver van huis en onzekerheid over de duur van hun inzet. Ondanks deze beperkingen bleef de baggeraar de vereiste werkzaamheden uitvoeren. Daarmee droeg hij bij aan het onderhoud en de ontwikkeling van haveninfrastructuur op verschillende locaties. In 1946 keerde de Antwerpen III uiteindelijk terug naar Europa, na meerdere jaren onafgebroken aanwezigheid in Afrika.

De geschiedenis van het schip weerspiegelt de bredere realiteit van maritieme engineering tijdens de Tweede Wereldoorlog, waarin schepen, bemanningen en expertise zich voortdurend moesten aanpassen aan nieuwe rollen, nieuwe locaties en langdurige periodes van onzekerheid. Tegelijk onderstreept ze het belang van operationele flexibiliteit, een kenmerk dat tot op vandaag de aanpak van DEME voor haar wereldwijde vloot bepaalt.