In de jaren voorafgaand aan de Tweede Wereldoorlog besloten de Franse autoriteiten om Mers‑el‑Kebir, gelegen nabij Oran in Algerije, om te vormen tot een belangrijke marinebasis. De werkzaamheden gingen van start in 1937 en namen in intensiteit toe in 1939, toen de nood aan een strategische haven die grote oorlogsschepen kon ontvangen steeds dringender werd. Het project omvatte omvangrijke maritiem‑technische werken, waaronder de verlenging van de noordelijke pier, de aanleg van een nieuwe oostelijke pier en grootschalige bagger- en rotsverwijderingswerken voor de bouw van golfbrekers, kades en beschermde havenzones.

Toen in september 1939 de oorlog uitbrak, waren deze werken nog volop aan de gang. Ondanks de snel verslechterende omstandigheden werd de bouw voortgezet in 1940, 1941 en 1942. De betrokken bedrijven, waaronder diegenen die samenwerkten met de Franse dochteronderneming van Ackermans & van Haaren, kregen te maken met ernstige tekorten aan brandstof, cement en mechanische onderdelen. Daarnaast werd geschoolde arbeidskracht schaars doordat personeel werd gemobiliseerd of herplaatst, en zorgde financiële onzekerheid voor bijkomende druk op de uitvoering van contracten. Vooral de aanvoer van rotsmateriaal voor de bouw van golfbrekers werd getroffen: de productie daalde sterk en kwam zelfs tijdelijk volledig stil te liggen. Niettemin bleven de baggerwerken tijdens deze jaren doorgaan. Kraanschepen en bakken werden ingezet om grote hoeveelheden rots te verwijderen en de zeebodem voor te bereiden op verdere bouwwerkzaamheden. Deze operaties waren essentieel voor de stabilisatie van de golfbrekers en het creëren van voldoende diepte voor marineschepen. Zelfs onder moeilijke omstandigheden gingen de werken voort, zij het trager dan oorspronkelijk gepland.

Het strategische belang van de site werd al vroeg in de oorlog duidelijk. Op 3 juli 1940 was Mers‑el‑Kebir het toneel van Operatie Catapult, waarbij Britse zeestrijdkrachten de Franse vloot aanvielen die in de haven lag aangemeerd. Iets meer dan twee jaar later, in november 1942, maakten de geallieerde landingen in Noord‑Afrika van de regio een cruciale logistieke hub. Hoewel lopende werken tijdelijk werden verstoord, ondersteunde de reeds aangelegde infrastructuur, waaronder kades en golfbrekers, de opbouw van geallieerde operaties en werd zij nadien verder ontwikkeld.

De bouw van Mers‑el‑Kebir tijdens de oorlogsjaren toont aan hoe maritieme engineering zich kan aanpassen aan snel veranderende strategische noden. Zelfs onder extreme omstandigheden droeg de voortzetting van bagger- en havenwerken rechtstreeks bij aan de ontwikkeling van infrastructuur die een belangrijke rol speelde in de oorlogslogistiek en in de uitbouw van maritieme capaciteit op lange termijn.